In oktober 2006 kreeg ik een leuk verzoek van mijn docente Bollywood-dans: of ik auditie wilde doen voor een productie die uiteindelijk een avondvullende show moest opleveren, waarin gedanst wordt in de stijlen Bollywood, buikdans en streetdance. Natuurlijk zei ik meteen ja (wie wil dat nu niet!) en na een weekje zenuwen kreeg ik te horen dat ik aangenomen was. Een paar weken later begon de kersverse groep van 15 meiden te trainen, en langzaam maar zeker begint de show nu vorm aan te nemen. Ook al is het nog steeds in een pril stadium… we hebben een aantal nummers maar nog niet eens een naam!
Gelukkig krijg je af en toe de kans om alvast even van het optreden te proeven, zoals afgelopen vrijdag: een gedeelte van de groep trad op voor een bonte groep politica’s/belangenorganisaties/belangstellenden in het kader van Internationale Vrouwendag, en de dag erop, op zaterdag 10 maart trad een ander gedeelte van de groep op (waaronder ik) op het Studiefestival van de Universiteit Leiden en ‘s avonds nog een keer tijdens de Oriental Lounge van Werelddanscentrum Arevik.
Het was voor ons een soort proefdraaien: nieuwe nummers, voor het eerst met kostuums, en een publiek dat nog nooit Bollywood live had gezien. Even afwachten dus: gaat alles wel goed, zit alles wel goed in elkaar als het erop aankomt, vindt het publiek het wel leuk en lukt het allemaal wel met die prachtige maar zeer onhandige kostuums? Allemaal zorgen om niks bleek later, bij het Studiefestival waren enorm veel enthousiaste mensen aanwezig (ze zaten zelfs op de grond om allemaal in de zaal te kunnen). En toen ik maandag weer op mijn werk kwam kreeg ik zoveel leuke reacties van medewerkers die het gezien hadden, dat we wel kunnen concluderen dat het een succes was. De Faculteit der Letteren won zelfs de Bram Krier bokaal voor het best aangeklede studie-evenement, dankzij het Bollywood optreden!
Op 9 juni gaat de hele show als het goed is in premiere (daarover later meer). Een poging om de gemaakte filmpjes direct op dit weblog te zetten viel helaas in het water omdat de bestanden te groot zijn, maar wellicht biedt YouTube oid nog een uitkomst.

Daar zijn we dan weer, goed en wel terug van Hawaii en nu eindelijk wat tijd om mijn weblog wat bij te werken. Wat een belevenis, ik kom hier tijd en ruimte tekort om alles te vertellen, daarom hierbij wat foto’s en wat korte commentaren: (klik op de foto’s voor de uitvergrote versie)

Dit is een van mijn favoriete foto’s: het zeewater bij Waikiki Beach. We hebben prachtig weer gehad, maar hier zie je ook dat het vanwege het tropische klimaat flink bewolkt kan zijn. Maar toch heerlijk om in november in zee te kunnen zwemmen, regenbuitje of niet!

Daar zijn we dan, op Waikiki Beach. Die berg op de achtergrond is Diamond Head, een uitgebluste vulkaan die we ook beklommen hebben.
Het zeewater was overigens 24 graden…

Een klassiek plaatje, strakblauwe hemel en blauwe zee. De hoogbouw die je ziet bestaat volledig uit hotels, Waikiki staat er vol mee. Prachtige plek overigens, alles keurig bijgehouden, overal wat te eten en shop till you drop.
En je hotel is eigenlijk nooit meer dan 10 min. lopen van het strand!

Toen naar The Big Island, naar Volcanoes National Park. Al snel word je ervan bewust dat het landschap om je heen behoorlijk instabiel is: overal komt stoom uit de grond, of er ligt wel ergens lava of zwavel. Hier een ‘steam vent’.

Hier voel je je heel klein, zo bij de rand van Kilauea Crater. Overal waar je kijkt zie je maanlandschap, het waait enorm hard en het is er verder doodstil.
De krater ziet er zo klein uit, maar is een paar kilometer breed en 400 meter diep.

Dit is de plek waar lava de zee in duikt. Je kon er naartoe lopen (de zuidkust raakte na een vrij recente uitbarsting haar hele snelweg kwijt), maar de tocht duurt 7 uur over messcherpe lava en in de hete zon, en daar hadden we zowel de uitrusting als de puf niet meer voor. Maar dit was zeker indrukwekkend genoeg!

Nog nooit gedaan: snorkelen! Hanauma Bay schijnt hiervoor een van de mooiste plekken ter wereld voor te zijn, dus dat moesten we uitproberen. Het is een ingezakte krater vol koraal. En het was fantastisch, zoveel tropische vissen in alle kleuren en maten!

Waipio Valley, hier kun je alleen lopend of met 4wheel-drive heen (neergestorte voertuigen lagen onder in de vallei). Je komt uit op een zwart strand, doorkruist door een rivier. Prachtige ruige natuur, de steile wandeling meer dan waard.

Wie wist dat de blikjes Dole ananas uit Hawaii kwamen? Ik niet! Maar je kon de plantage bezoeken, ze hebben er heerlijk versgemaakt ananas-ijs en ananas-traktaties in alle variaties. En je mag een ananasje planten.

Een historisch tripje naar Pearl Harbour. De witte ‘brug’ in de verte is het monument dat over de gezonken Arizona gebouwd is. Alles en iedereen ligt nog onder water… Het schip links is de Missouri, waar de capitulatie werd getekend.

(oeps op z’n kant) Een zogenaamde "lava tree", gevormd doordat lava tegen een boom aan botst en daardoor afkoelt en blijft staan. De boom verbrandt maar laat een mooie gedetailleerde afdruk in de lava achter. Hier stond een park er vol mee.

Het bewijs dat niets veilig is voor de lava: het dorpje Kapoho, begin jaren 60 totaal verwoest door een lavastroom (gelukkig geen slachtoffers door laag tempo). Alles is nu xc3xa9xc3xa9n grote zwarte massa. Wonder boven wonder bleef de vuurtoren wel gespaard…

(he, ook op z’n kant..) Diamond Head Beach, mooi stukje natuur vlakbij Waikiki en je komt er haast niemand tegen behalve een krabbetje hier en daar.

In het Polynesian Cultural Center leer je door middel van optredens, demonstraties en interactieve mini-workshops meer over het leven op de 7 Polynesische eilandengroepen, waaronder Hawaii (hier een dans uit Tahiti).

No comment… Ala Wai Harbour bij het invallen van de avond.

Hawaiiaans eten bestaat vooral uit Amerikaans fastfood, barbecue en veel vette (maar wel lekkere) rommel. Authentiek is wel eten dat gemaakt is van de taro, een soort zoete aardappel die donkerpaars wordt na bereiding. Ze maken er puree, brood, pasta en zelfs koekjes van.

Aan al het goede komt een eind… Na 3 weken zon, zee, strand, regenwoud, vulkanen, lekker eten, shoppen en relaxen moesten we weer naar huis. Via San Francisco en Minneapolis kwamen we aan in een stervenskoud en regenachtig Amsterdam. Helaas duurde de jetlag ook nog eens 2 weken, echt niet grappig.
Wat begon als een geintje is nu een voornemen geworden: we gaan op Hawaii onze 10e trouwdag vieren!

Nu Eric en ik getrouwd zijn is het zo langzamerhand tijd geworden voor onze huwelijksreis. Niet traditioneel vlak na onze trouwdag omdat onze banen dat niet toelieten, maar nu zijn we extra blij met dit uitstel nu het in Nederland koud en vies weer wordt, en wij over twee weekjes lekker op vakantie gaan, naar Hawaii!
Op 30 oktober gaan we vliegen. Het kopen van de tickets was echt een stoer moment, dan krijg je en bevestiging, en als je dan op je ticket "Amsterdam-Honolulu" ziet staan, wordt het pas echt.
De eerste 3 dagen zullen we (met jet-lag en al) een beetje rustig aan doen en hebben we voor de eerste nachten een hotelletje in Waikiki geboekt. En daarna zien we wel verder. In ieder geval staan Big Island, met de nationale parken vol vulkanen, op het programma. We gaan er drie weken heen, maar we zullen ongetwijfeld tijd tekort komen om al het natuurschoon te zien.
Heb er zoveel zin in… echt niet normaal. Uiteraard plaats ik bij thuiskomst onze ervaringen en foto’s op dit weblog!

Jullie hebben er even op moeten wachten maar daar ben ik weer!
De wittebroodsweken zijn zo’n beetje voorbij, de rust begint terug te keren, dus tijd voor een klein logje over mijn bruiloft. Het was me het dagje wel; het begon op 25 augustus rond een uur of zes ‘s ochtends met een enorm noodweer, het water kwam met bakken uit de hemel, de badkuip borrelde vol met regenwater (en dat terwijl we 1 hoog wonen) en het onweerde continu. Aangezien ik Eric de avond ervoor in hotel Minerva gedropt had (hij mocht natuurlijk niet bij de aankleedsessie aanwezig zijn) lag ik eenzaam en zielig in mijn bedje, en iedereen die me kent weet dat ik dus echt niet van onweer houd. Op zijn zachtst gezegd dus. Kortom, ik was niet erg hoopvol over goed weer op mijn bruiloft, balen dus en een slechte nacht(ochtend)rust.
Gelukkig trok dit in de loop van de ochtend wat bij en zag alles er stukken beter uit! De ochtend verliep rustig en ontspannen, de dag ervoor was ik bloednerveus en wist ik niet wat ik met mezelf aan moest, maar op de dag zelf was ik lekker ontspannen. De visagiste kwam, ik werd in de rollers en foundation gezet, de familie en ceremoniemeesters kwamen, de bloemen werden bezorgd, en voor ik het wist stond ik daar, bruidsjurk aan, bloemetjes in de hand, klaar om naar het stadhuis te gaan. Toen werd het pas een beetje spannend.
Ik zou Eric pas zien bij het stadhuis, bij binnenkomst in de trouwzaal. Dat gaf nog een klein paniekmoment, toen ik buiten bij de auto stond te wachten kwam mijn kersverse bruidegom doodleuk aan de verkeerde kant van het stadhuis aanlopen, precies daar waar ik stond! Na een kleine duikvlucht achter de auto en nadat Eric veilig door de ceremoniemeester was weggeleid konden we eindelijk naar binnen.
Op de ouderwetse manier liep ik met mijn vader naar binnen, de trouwzaal in waar iedereen al aanwezig was, en Eric stond al vooraan bij de ambtenaar. Dat was een van de speciale momenten van de dag, erg emotioneel, vooral om door je vader "weggegeven" te worden. Eerlijk gezegd staat me van de trouwceremonie weinig bij, op enkele woorden van de ambtenaar na. Alles ging in een roes voorbij, de ceremonie vloog om. Ik herinner me nog wel Eric’s koude nerveuze handjes die hard in de mijne knepen… ik heb hem zelden zo nerveus gezien, erg schattig. Zo raar, je hoeft daar alleen maar te zitten, en xc3xa9xc3xa9n woordje, "JA" te zeggen, maar toch is het een van de spannendste momenten van je leven! Toen de ringen eenmaal om onze vingers zaten, zonder uit de handen geglipt en over de grond gerold te zijn, was ineens alle spanning weg. En net na de eerste felicitaties en het verlaten van de trouwzaal dringt het ineens door: "ik ben getrouwd!" Eric en ik konden elkaar eigenlijk alleen maar aankijken en lachen.
Bij buitenkomst was er een haag van bellenblazers, de gebruikelijke foto’s op de trappen en de gang naar de receptie, ook in het stadhuis. Het weer was tegen die tijd erg mooi, alles zat ineens mee.
Ook het begin van de receptie verliep een beetje droomachtig, iedereen feliciteert je alsof je een geweldige prestatie hebt neergezet, en zegt dat je er prachtig uitziet. Heel vreemd allemaal maar o zo harverwarmend! Fijn ook dat er mensen waren die je al jaren niet gezien hebt maar dan toch speciaal voor de gelegenheid helemaal naar Leiden afreizen om je te zien, heel lief.
Helaas kwam het onvermijdelijke en kon ik het gevreesde moment niet meer uitstellen: na het tweede glaasje champagne moest ik toch echt heel erg naar de wc… Tsja. Hoe pakken we dat aan, met een jurk van zwaar satijn en een hoepelrok waar de dames in de 18e eeuw nog een puntje aan konden zuigen. Gelukkig was ceremoniemeester Petra bereid een handje te helpen, en daar zat ik dan, achterstevoren op de wc, met Petra die de rok omhoog hield en ondertussen maar even een liedje zong om het geklater te maskeren. Enorm gelachen, dat was er weer eentje in het kader van bizarre momenten.
Een heel leuk moment op de dag was de fotoshoot na de receptie. Gelukkig was mijn papa die dag multifumctioneel inzetbaar; naast chauffeur en bruid-weggever was hij ook onze bruidsfotograaf aangezien dat vroeger zijn beroep was. We gingen met vader en de andere ceremoniemeester Nathalie naar de hortus (botanische tuinen) in de hoop tussen de tropische planten mooie plaatjes te kunnen schieten. En dat is behoorlijk goed gelukt (hoewel we het eindresultaat nog niet helemaal gezien hebben, nog niet alle foto’s zijn bewerkt). Veel lol gehad in de hortus, grappige poses bedenken, gefeliciteerd worden door Japanse toeristen, bijna met jurk en al van het hekje in de Japanse tuin gevallen, en lief geposeerd onder de palmboom.
Toen snel weer de auto in, tijd voor het diner! De rest van de dag werd gevierd bij Partycentrum La France, een feestzalencomplex met een aparte formule: elke zaal is ingericht in mediterrane sfeer, alles is onbeperkt en je kunt zelf je drankjes en hapjes pakken.
Het diner was voor de daggasten even een rustmoment op de dag, en vooral ook voor ons als bruidspaar. De eerste indrukken werden gedeeld en met zijn dertienen deelden we een mediterrane maaltijd die bestond uit veel kleine schaaltjes met verschillende happen, heerlijk.
Rond een uurtje of 8 begon het feest, de eerste gasten druppelden al binnen toen we de laatste restjes van het diner naar binnen aan het werken waren. Ook hier veel felicitaties en kado’s, en opeens was het moment daar dat ik naar het midden van de vloer gesleept werd voor een optreden van mijn dansgenootjes van mijn buikdansclubje. Deze vijf lieve dames hadden hard geoefend en hun mooiste kostuums uit de kast getrokken om een sluierdans op mijn bruiloft uit te voeren, ook dit was weer een erg bijzonder moment. Helaas moest ik het op het eind bezuren: in stijl kreeg ik een (witte!) heupsjaal omgebonden en moest op de dansvloer ook wat buikdanskunsten gaan vertonen. O jee, schrikken, improviseren is altijd al lastig, laat staan in een bruidsjurk met een corsetachtig bovenstuk en strak middel, beetje stijf in die heupjes dus. Gelukkig is het allemaal op video vastgelegd dus kan ik nog lang van dit fantastische moment (ahum) genieten… De openingsdans die volgde was een minder favoriet moment, aangezien ik nog niet bekomen was van mijn bellydance escapades en mijn bruidegom echt een beetje stijf in die heupjes is. Van tevoren ook geen danslessen genomen: 1) niet leuk 2) had weinig zin gehad. Dus we moesten het nummer maar uitzitten. Gelukkig stroomde de dansvloer gedurende de volgende nummers vol en barstte het feest los, met veel van onze favoriet eighties nummers. Met dank aan onze dj Evert, het was een groot succes! Met als mooiste compliment voor de dj, een gast die tegen het eind naar ons toe kwam en zei: "Goh, dit is wxc3xa9l een leuk bruiloftsfeest!"
Maar aan al het goede komt een eind, met als afsluiter mijn bruidegom die als verrassing het podium op klom en een prachtig zelfgeschreven gedicht voor me voordroeg. Een mooie afsluiter van een heel leuk feest. Helaas tijd om afscheid te nemen van alle gasten, en tijd om met de taxi naar hotel Minverva te gaan. En natuurlijk ben ik, ook op z’n ouderwets, over de drempel gedragen (zij het met enige moeite).
De kamer was erg mooi, genaamd de rozenkamer, met oudrose tapijt, rozenbehang en met een rozenslinger boven het bed. En een flesje champagne op het nachtkastje!

De volgende dag gingen we met bruidsjurk en kledingzak in de hand weer richting huis, waar we opgewacht werden door familie en vrienden, die ons huis helemaal hadden ingericht met zelf-geknutselde harten, ballonnen en wensen die door de gasten waren gemaakt. Super!
Al met al was onze bruiloft een geweldige dag, en wat het meeste is bijgebleven van die dag is alles wat iedereen gedaan en gemaakt heeft om het ons naar de zin te maken. Zoveel hartverwarmende herinneringen, dat is fantastisch. Hierbij: iedereen die erbij was, enorm bedankt voor deze mooie dag, we zullen het nooit vergeten!

Ik voelde de bui al geruime tijd hangen, en afgelopen zaterdag 22 juli was het dan zover: ik werd door mijn vriendinnen verrast met een vrijgezellenfeest. En wat voor eentje! Druk programma: eerst werd ik door mijn zusje Sylvana meegenomen naar lunchroom "Bagels & beans", onder het mom ‘dat ze ergens had gelezen dat ze daar wel lekkere ontbijtjes hadden en dat ze dat wel eens wilde proberen’.. Tja Syl, ik weet ook wel dat je nooit vrijwillig een bagel zou aanraken, dus die zag ik aankomen! Aldaar kreeg ik de eerste uit een reeks kadootjes, die aanwijzingen gaven over het verloop van de rest van de dag. Van Syl kreeg ik twee tubetjes glittermake-up in verschillende kleuren, dat was in ieder geval al een goede start. Wat dat ging betekenen wist ik toen nog niet. Ineens stond collegaatje Marleen voor onze neus met videocamera en grote glitterboa die ik om moest (helaas was het ‘s ochtends al tegen de 30 graden…) Marleen had een speurtocht uitgezet door de stad, zodat we onderweg alle meiden zouden oppikken, die allemaal een aanwijzing bij zich hadden. Helaas was Marleen onderweg zelf een beetje de weg kwijt, waardoor de verrassing uiteindelijk alleen maar groter werd. Onderweg kreeg ik nog een Hawaii-ketting omgehangen (puf puf) maar gelukkig bleef de verkleedpartij daarbij. Ik hoefde dus niet met een bunnypakje of andere genante outfit de stad door. Laatste aanwijzing was een plaatje van een erotisch speeltje… hmm, wat moest ik daar toch van denken? Er hing me dus nog het een en ander boven het hoofd.
De tocht eindigde in de Leidse Hortus Botanicus, waar mijn twee huwelijks-ceremoniemeester(essen) Nathalie en Petra zaten te wachten met een uitgebreide picknick. En hoe! Alsof we drie maanden op survival moesten! Iedereen had (letterlijk) flink uitgepakt en van alles meegenomen of zelf gekookt/gebakken: broodjes, salades, drankjes, taarten, zoetigheid, mmmmm.
Toen de picknick erop zat werd ik mee naar huis gevoerd waar de restjes de koelkast in verdwenen. We gingen met twee auto’s weg, richting snelweg, richting Rotterdam. We kwamen in Schiedam terecht (of all places), we reden een woonwijk in en ik dacht: waar gaan we nu in godsnaam naartoe??? Degenen in het complot dachten waarschijnlijk hetzelfde, want het was even zoeken, keren, stoppen, verder zoeken… We gingen uiteindelijk een doodnormaal woonhuis binnen en pas toen ik het bordje boven de voordeur zag had ik door wat de bedoeling was: ik kreeg een kleurenanalyse van een imagostyliste! Stond al een hele tijd op mijn to-do-list, eindelijk was het zover!
Bij de kleurenanalyse werd ik voor een grote spiegel gezet (hoezo confronterend) en kreeg ik een grote witte slabber om. Aan de hand van allerlei lapjes stof die bij mijn gezicht gehouden werden kreeg ik een beeld van welke kleuren ik het beste kan dragen en welke absoluut niet (dag lila blouse…). Geweldig hoe dat een verschil kan maken: van sommige kleuren fleur je helemaal op, en van andere krijg je juist vlekken in je gezicht, een lijkenkleur, blauwe lippen en andere ellende! Ik bleek uiteindelijk een warm herfsttype te zijn. Ik kreeg zelfs een heus "kleurenpaspoort" mee naar huis: een mapje met allemaal stukjes stof in de kleuren die mij het mooist staan. Dat gaat voortaan dus standaard mee naar de H&M! Ook de rest van de dames kreeg een kleurenanalyse, het leuke was dat we van praktisch elk type wel iemand in de groep hadden, en het was erg leuk de verschillen te zien. Het tweede deel van de workshop bestond uit een make-up sessie, iedereen kreeg make-up in de kleuren die het beste bij haar pasten, en we mochten zelf aan de slag. Lekker kliederen (weet ik veel hoe je foundation op doet, gebruik ik echt nooit! Maar nu ben ik helemaal gexc3xafnstrueerd). Toen iedereen opgemaakt en wel was, was het tijd om de kleurenstudio te verlaten, en bleek een glamour-fotoshoot op het programma te staan. Wel zelfgemaakt hoor… We gingen naar een nabijgelegen parkje, plukten een toevallig aanwezige vader uit het speeltuintje en bombardeerden hem ter plekke tot onze fotograaf. Gelukkig had Petra allerlei attribuutjes bij om de boel nog meer op te leuken: meer boa’s, Hawaii-kransen, pruiken en zelfs kroontjes! Ik moet de foto’s nog zien, maar als ik digitale versies te pakken krijg, zet ik ze meteen op mijn log.
Toen weer richting Leiden, want iedereen had inmiddels goed honger gekregen en het was al bijna 7 uur. Thuisgekomen werd mijn huis overgenomen door een zestal kokkinnen: iedereen ging aan de slag met de resten van de picknick en een verse lading hapjes en lekkernijen: mijn eettafel en keuken werden xc3xa9xc3xa9n groot buffet, ik heb zelden zoveel gegeten! Heerlijk allemaal, iedereen heeft zo haar best gedaan om iets lekkers te maken.
Vlak na de maaltijd begon iedereen ineens geheimzinnig te doen en daar werd ik een beetje zenuwachtig van: er werd ineens druk met de mobiel gebeld, sommigen verdwenen de gang op… Dat zinde me helemaal niet. Zo raar als iedereen weet wat er te gebeuren staat behalve jijzelf! Opeens werd er aangebeld en stond er een donkere dame voor de deur (waarvan ik door het slechte beeld van de intercom-camera eerst dacht dat het een man was. Nee he, geen stripper! dacht ik nog). Maar wat deze dame wel kwam doen was me totaal niet duidelijk. Ze had een heleboel grote opbergdozen bij zich, een kledingrekje en flink wat tassen. Ze begon haar spulletjes uit te pakken en op tafel te zetten. Ik dacht bij mezelf: wat is dit? Een of andere workshop? Soort van improvisatietheater met attributen? Maar toen de penismacaroni op tafel verscheen en het kledingrekje vol kwam te hangen met pikante lingerie kwam de aap uit de mouw: ik kreeg een zogenaamde erotische homeparty! O jeeeee!!! Wat was dat nou?!
Het bleek te gaan om een consulente van Dare2Dare die ervoor kwam zorgen dat het seksleven van mijn aanstaande en mij in de loop van ons gestrouwde leven geen dipjes zou gaan vertonen… Nou, dat gaat zeker lukken want ik ben nu helemaal bijgepraat op het gebied van alles wat de pret tussen de lakens kan vergroten! Het leuke aan de party was dat alles op een leuke, humoristische manier verteld werd, je mocht alles vastpakken en uitproberen voor zover dat in groepsverband fatsoenlijk is, en het ging vooral om vrouwvriendelijke producten. Dus geen dildo’s van buitenaards formaat met alle details die zo’n ding een beetje eng maken, maar gewoon Patchy het leuke groene rupsje (naar verluid net zo effectief!), dat je gerust op je nachtkastje kan laten staan als je schoonouders je nieuwe slaapkamer komen bekijken. Maar ook spannende zaken zoals de Honey Dust, chocolade bodypaint en allerlei prikkelende cremepjes passeerden de revue. Grote hilariteit, veel gelachen, veel geleerd! Degenen die nu wel erg nieuwsgierig zijn geworden kunnen kijken op www.dare2dare.nl (met webshop!)
Na al die spannende zaken was iedereen wel toe aan een flinke portie drank: tijd voor cocktails! Gelukkig waren de koelboxen van de dames ook goed gevuld met alle benodigde tropische drankjes, rietjes, parapluutjes en fruitjes, dus dat is helemaal goed gekomen.
Iedereen had zo haar best gedaan dat er zelfs zaken op het programma stonden waar we uiteindelijk door tijdgebrek helemaal niet aan toegekomen zijn: de chocoladefondue houd ik dus nog tegoed, alsmede het spel "Party en co" waarbij iedereen vragen over mij had bedacht!
Maar om een uurtje of drie was iedereen afgemat en was iedereen naar huis of de slaapzak ingekropen.
De dag erop volgde nog een klein chill-out feestje aan het Katwijkse strand, de logees gingen mee om even uit te waaien en de laatste dingen voor de bruiloft te bespreken. Die dag moet nog komen, maar als die net zo geslaagd is als mijn vrijgezellenfeest, komt het helemaal in orde.
Aan de dames die meegedaan hebben: allemaal hartstikke bedankt dat jullie er zoveel moeite in gestoken hebben, echt hartverwarmend!

Elke avond als ik van mijn werk thuiskom zitten ze daar: snuitjes omhoog, trillende snorhaartjes, in afwachting wie er nu weer binnenkomt en ze wat lekkers geeft: mijn drie gerbils (ook wel bekend als woestijnratjes). Superlieve huisdiertjes, die zelfs elke muizenhater wel om krijgen.
Dit zijn ze: Nikkei (bruin), Plumbum (grijs) en Pilvi (wit).

Daarnaast hebben we ook nog een ‘adoptiekindje’: Diddl de Siberische dwerghamster. Zij is ons nagelaten door collegaatje Vanessa die naar Noorwegen verhuisde en haar hamstertje helaas niet mee kon nemen.

Schrijf ik eerst nog hoe leuk mijn beestjes zijn, krijgt diezelfde week Plumbum een soort herseninfarct ofzo! Heeel zielig. Ik dacht echt dat hij doodging, hij zat heel stil in zijn houten huisje en zijn rechterkant hing helemaal scheef, vooral zijn kopje. Hij kon ook nauwelijks meer lopen en botste overal tegenaan.
De volgende ochtend ging ik met angst en beven naar de kooi in de verwachting dat hij daar dood zou liggen, maar gelukkig lag hij samen met Nikkei in het nestje te slapen. Hij heeft goed zijn best gedaan, hij eet en speelt en ondanks zijn stevige afwijking naar rechts probeert hij alles weer op te pakken (he het is net of je het over een opa ofzo hebt, maar ja, het is toch ook wel een beetje een gezinslid…)
Het gaat nu zelfs een stuk beter met hem, zijn kopje hangt nu wat minder scheef en hij loopt niet meer overal tegenaan. Dus hij leert er mee te leven. Dan doe ik dat ook maar!

15 oktober: het zit arme Plumbum ook niet mee. Hoewel zijn kopje inmiddels al een stuk minder scheef hangt, is hij afgelopen week te pakken genomen door Nikkei. Helaas hebben mijn gerbils af en toe de neiging om gladiatorengevechten te houden, en dan tot bloedens toe, dus Plumbum gaat nu door het leven met een hap uit zijn lip…

5 januari: arme beestjes… Twee van de gerbils hebben de kerstvakantie niet overleefd. Toen Eric en ik bij onze ouders waren in verband met de feestdagen kregen we een telefoontje van de "oppas", dat Pilvi op 2e kerstdag doodgegaan was. We zijn toen terug naar Leiden gegaan en hebben hem in zijn kokosnoot begraven bij het slootje achter ons huis. En vandaag, amper een week later, vonden we Plumbum dood toen we terug kwamen van boodschappen doen. Ook hem hebben we in een kokosnoot naast Pilvi begraven. We missen ze wel erg.

Op 25 augustus 2006 ga ik trouwen met Eric (aka Gobboe op www.gobboe.web-log.nl)! De voorbereidingen zijn volop aan de gang, de dag komt snel dichterbij… Aaaagh! Bang om iets te vergeten! Welke al getrouwde weblogger heeft nog de gouden tip voor mij? Waar moet ik zeker aan denken? Hoe voorkom ik enorme bruidsblunders? Help!

Naast het buikdansen kwam ik alweer wat nieuws op het spoor: Bollywood dans! Altijd al was ik erg onder de indruk van India (wil er nog steeds eens heen), en ook de filmwereld van het tegenwoordige Mumbai is een cultuur op zich. Toen mijn ouders een digitaal TV abonnement kregen was daar ineens ZeeTV, en Indiase zender met nieuws, leuke commercials, maar vooral ook heel veel Bollywood films. Mijn moeder en ik zitten ons vaak tot in de kleine uurtjes te vergapen aan al die kleurige films; het drama, het vreselijk overdreven acteerwerk, al die mooie sari’s, maar altijd is het wachten op de dansscenes. Want dat doet geen enkel ander filmland ze na! (Helaas is het kabelabonnement van mijn ouders afgelopen, en daar ging ZeeTV… snik…)
Toen ik in het cursusgebouw waar ik een buikdansworkshop deed een flyer zag waarop een nieuw te starten cursus Bollywood dansen werd aangeprezen, was ik meteen van de partij. Ik doe dit nu ongeveer een jaar. Graag hoor ik reacties van anderen die zich ook met deze leuke dansvorm bezighouden, en misschien tips hebben voor leuke activiteiten/workshops/feesten, want als niet-Hindoestaan kom je daar toch al een stuk minder snel achter.

En mocht je ook van Bollywood houden en een fantastische dansshow willen zien, ga dan naar Bharati in het Luxor theater in Rotterdam (even Googlen, zo gevonden). In september komt het gezelschap weer naar Nederland. Kaarten zijn prijzig, maar o zo de moeite waard!

15 oktober: update! In navolging van de Bharati show, waar mijn Bollywood dansdocente en eigenaresse van de dansschool waar ik lessen volg, naartoe zijn geweest, zijn ze op het idee gekomen zelf een grote Indiase dansshow op te zetten. Het wordt hartstikke leuk: een soort sprookje waarin de kijker meegenomen wordt, gexc3xafllustreerd met dansen in verschillende stijlen. Beetje Indiaas, beetje buikdans, beetje streetdance en vooral veel Bollywood.
Vorige week heb ik auditie gedaan voor deze dansshow, en vandaag kreeg ik het verlossende bericht: ik ben aangenomen!!! Op 6 november beginnen de eerste trainingen, en het is de bedoeling dat de show rond april-mei klaar is, en dan gaat touren door Nederland en Belgixc3xab. Spannend, dus binnenkort daarover meer!

In september 2003 ben ik begonnen met een cursus buikdans, met een toenmalig huisgenootje (ja jij, Petra!), vooral omdat we het ‘wel lachen’ vonden. Het buikdansvirus kreeg me al snel te pakken, en inmiddels ben ik een zevental cursussen en een handvol workshops verder, en het wordt steeds leuker!
De manier van bewegen, het gexc3xafsoleerde dansen en het supervrouwelijke dat het uitstraalt blijft me steeds boeien, juist in een land als Nederland waar veel vrouwen toch een wat mannelijke uitstraling hebben.
Hierbij een fotootje van mijn allereerste buikdans optreden (tweede van rechts, je kunt op de foto klikken voor een grotere versie), in het LAK Theater in Leiden. We dansten op "Habibi ya nour el ain" (liefste, jij bent het licht in mijn ogen), van Amr Diab.
Zijn er nog dames (of wellicht heren?) die ook buikdansen en hun ervaringen willen delen? Weet je nog een leuke workshop of dat ene leuke winkeltje waar ze net die aparte sjaals en rokken verkopen? Laat het me weten!

Aangezien ik geboren ben op 1 december ben ik een Boogschutter, en die staan bekend als globetrotters. Ik ben daarop absoluut geen uitzondering. Als het even kon zou ik met mijn koffertje in de hand meerdere keren achter elkaar een wereldreis maken, maar aangezien mijn budget dat niet toelaat… Wel heb ik in mijn leven (kortere en langere) reizen gemaakt door de Benelux, Engeland, Schotland, Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Spanje, Tsjechixc3xab, Italixc3xab, Griekenland, Egypte en Canada. In november ga ik op huwelijksreis naar Hawaii! Als er iemand is die daar ooit geweest is en graag over de ins en outs wil vertellen, be my guest!